Waar begin je met een blog schrijven? En welk genre kies ik dan? Ik hou van lezen over minimalisme, want ook ik heb last van verzamel woede, maar ik houd in deze overprikkelende maatschappij juist ook van lege ruimtes en kamers voor een heerlijk leeg hoofd.
Ik denk wel dat mensen zitten te wachten op gezellige, vrolijk en blij makende verhalen en kiekjes van het Franse platteland, want wie wil er nu geen oud huis op het idyllische Franse platteland waar de tijd lijkt stil te staan en de wereld problematiek heel ver weg lijkt te zijn?
Leven als (Ilja)Gort in Frankrijk, dat willen we toch allemaal?
Beetje slurpen aan je wijn of champagne glas (of voor de andere liefhebber Cola, bier of Kambucha? )
Ik kan het je van harte aanraden, maar het is niet voor iedereen weg gelegd! Het is veel werk en nooit af, dat moet je ding zijn.
En dan broed ik al weken op de start van mijn blog, want ik mis het schrijven al een tijdje, ik ben niet dol op Facebook en Instagram, nooit geweest, maar ik lees wel heel graag andere blogs over simpel leven, minimalisme en mensen die hun dromen najagen. Zelf heb ik denk ik ook zeker leuke verhalen te vertellen aan de wereld en ik houd heel erg van schrijven, maar het kwam er afgelopen tijd even niet uit door de waan van de dag. De kids zijn al 5 weken thuis vanwege zomervakantie, man is aan de klus in ons Franse vakantiehuis en daardoor ligt het stof overal, even de man helpen tussendoor, huishouden gaat ook in de vakantie gewoon door en dan weer visite over uit Nederland, heel gezellig !!! En schrijven vanuit je hoofd en hart hoe doe je dat ook alweer? Alles moet er toch perfect uit zien vandaag de dag? Instagrammable? Mijn leven is zeker niet altijd perfect, ik ben ook maar gewoon een mens ;-)!
En dan eindelijk zit ik aan ons riviertje in de tuin onder de gigantische mooie walnoot boom met mijn laptop, dat moet toch een heerlijke inspiratievolle schrijf plek zijn? en jahoor, was ik vergeten dat mijn office pakket was verlopen, for some reason, man doet een dutje, dus die wil ik niet storen en hoe krijg ik die hier weer aan de praat, voor typen heb ik geen wifi nodig, maar voor het installeren van Word beter wel….. AARGGHHH
Dan maar weer naar binnen, waar de kids me hopelijk niet storen in mijn creatieve proces.
En als ik dan het raam openzet van onze woonkamer, blijkt dat er ergens een buurboer een harde bass aan heeft staan. leven en laten leven? Okay, raam dicht dan. Kids voelen als magneten aan dat mama in de buurt is en komen vragen voor lekkers en of ik weet waar hun speeltje is dat ze kwijt zijn.
#reallife
AArghhh
Er klinkt een kerkklokje op de achtergrond, het leven op het platteland. Kalm en rustig? ja, meestal wel.
De tijd lijkt hier vaak stil te staan, maar ook hier hebben ze gewoon hun problemen en uitdagingen, ook al trekken ze zich weinig aan van zonnepanelen, warmtepomp, elektrische auto hypes en dergelijke. Het waait allemaal wel voorbij en zo is het ook. Er worden volgens mij vooral een aantal mensen heel erg rijk van die hypes, maar of ze echt zo duurzaam zijn?
Uiteindelijk wil je toch graag een echt verhaal lezen op een blog en niet een te mooi weergegeven afspiegeling van de werkelijkheid, dat is niet wie ik ben ook, ik hou van echt en authentiek, dat moet ook wel als je geboren in 1986 toen alles zich nog Offline afspeelde 😉
Okay, ik zal niet ontkennen dat er niets speelt in de wereld, maar ik weet wel, ik wil het op mijn blog wel graag positief houden en zeker ook realistisch en daar zal ik over schrijven. Er is zoveel moois te zien en delen in de wereld.
Leuke verhalen over mijn leven in Frankrijk op het Franse platteland waar we een vakantiehuis hebben (een oud huis uit 1920 dat we voor 90% met onze eigen handen proberen op te knappen). Maar ik zal jullie ook vertellen waarom wij daar niet permanent wonen en ik zal je ook meenemen in die zoektocht die we daarvoor hadden. We zijn ook jaren soort van halve “preppers” geweest en doen nog steeds wel behoorlijk aan “preppen”, maar het “doomsday” preppen hebben we echt achter ons gelaten. Als de poep de ventilator raakt dan gaan we samen toch ;-)? Ik wil de schoonheid van alle dag blijven zien, ondanks dat dat soms lastig is als je de krant open slaat. Ik wil niet teveel en te lang in het negatieve blijven hangen, want daar wordt je geen leuker mens van geloof ik.
Afein, een luie zondag op het Franse platteland, microsoft Word werkt inmiddels weer en ik ga terug naar mijn plekje in de tuin onder de walnoot aan ons eigen riviertje dat door de tuin kabbelt ergens in een vallei in de Champagne streek.
Vanmorgen hebben we een rommelmarktje bezocht, ik kocht 2 rieten manden en een mattenklopper en die heb ik meteen daarna een waterbadje gegeven, zodat ze weer helemaal opleven, dat leerde ik laatst van een Franse oude dame. De was hangt te drogen aan de lijn, ook al mag dat eigenlijk niet op zondag toch? Iets met jongens van 8 die te diep slapen en niet wakker worden van hun plasje…… De vogeltjes maken rustige kwetter geluidjes in de bomen en ik hoor het gekabbel van de rivier, de bas van de buurboer ontken ik voor nu maar even, ik focus me op het stromende water, de vogeltjes en mijn te schrijven blog.
Ik zal jullie een klein achtergrond stukje vertellen over mijzelf, ik zal proberen om het kort te houden, maar ik word 40 dit jaar dus ik heb alweer heel wat meegemaakt en ik kan wel lang van stof zijn, want op de basisschool was ik al gek op opstellen schrijven 😉
Ik ben redelijk veilig opgegroeid in een heel klein kustdorpje verscholen in de Noord Hollandse duinen aan de Nederlandse kust met vader, moeder en broertje. Op mijn 23 e kwam ik de liefde van mijn leven tegen uiteraard net nadat ik had besloten half non te worden en mijn man het ook had opgegeven ooit een passende vrouw te vinden. Maar daar was cupido in ene: pats boem kledder.
We trouwde 3 jaar later en kregen 2 kinderen, een meisje van inmiddels 11 (DL1) en een jongen van 8 jaar (DL2) 😉 (kinder benaming gestolen van Valhalla, al meer dan 10 jaar mijn favo blogster 😉 )
Ik had een hele lieve Franse oma, zij is geboren in de Bourgogne, werd in een Duits werkkamp midden in de 2e wereld oorlog verliefd op een Nederlandse man en dat werd uiteraard mijn opa. Midden in de ellende van die nare 2e wereld-oorlog begon hun liefde heel schattig met Duitse liefdesbriefjes aan elkaar schrijven door het hek, want ze spraken uiteraard elkaars taal niet. Na de oorlog settelde ze zich samen in Nederland, want mijn oma wist niet hoe gauw ze weg kon gaan van het arme Franse platteland. Wat voor ons vandaag de dag veel charme heeft en authenticiteit, was uiteraard als je er werd geboren in 1926 pure armoede en niet veel meer kansen dan trouwen met een boer die je ouders misschien nog wel uitkozen?
Maar door die Franse geweldige oma die uiteindelijk 93 jaar mocht worden, maar inmiddels dus helaas niet meer leeft, werd de Franse cultuur, taal en ‘joie de vivre’ mij met de paplepel ingegoten. Altijd alle vakanties kampeerde ik in Frankrijk met mijn ouders en broertje en samen met de Franse familie hadden we heel veel mooie typisch Franse feestjes, bruiloften. Ik onderhoud nog steeds contact met de familie in de Bourgogne.
In mijn tienerjaren kocht een Nederlandse oom van mij een vakantiehuis in Noord-Frankrijk waar we ook vele vakanties doorbrachten en daar werd mijn droom om een Frans huis ooit zelf te bezitten nog meer aangewakkerd. Toen ik daar de raampjes stond te lappen als 16-jarige, toen wist ik het zeker. Ik wil later als ik groot ben ook een vakantiehuis in Frankrijk.
En zo geschiede. Het toeval wilde dat ik een man trof die diezelfde droom had, want zijn ouders hadden vanaf zijn 12eook een vakantiehuis in Frankrijk (met al hun bij elkaar geraapte spaarcentjes kochten ze een klein spoorweg huisje in de Creuse en omdat ze hun huurhuis in Nederland daardoor niet meer konden betalen kozen ze ervoor om definitief in Frankrijk te gaan wonen tegen beter weten in en hun huis in Nederland weg te doen). Dus denk niet dat ik rijke schoonouders heb 😉 ze zijn wel heel apart 😉 en best lief maar niet rijk. Ook ik kom uit een doodnormaal jantje modaal gezin, maar als je wilt kan alles of i.i.g. veel, daar geloof ik wel in, hard werken kan helpen, maar vooral dromen, durven en doen, ga voor je dromen, het leven is kort, geniet en leef!! En trek je vooral niets aan van wat andere ervan denken. Geloof in jezelf en wacht nooit tot later, want er is alleen maar nu! Ik moet altijd vertellen van mezelf dat het ons niet is komen aanwaaien, mensen denken altijd dat je rijk moet zijn om een vakantiehuis in Frankrijk te hebben, maar dat is dus in mijn geval niet zo! We hebben er zelf heel hard voor gewerkt en gespaard en omdat Frankrijk een groot land is met veel ruimte kun je soms nog voor best een leuk bedrag een Franse stulp op de kop tikken 😉 En je moet soms ook een tikkeltje naïef en gek zijn, kijk maar naar de serie “Ik vertrek” anders komt het er nooit van en dat is pas zonde in mijn ogen! Heel je leven dromen en het nooit durven te doen.
En dus op mijn 25e kochten mijn man en ik een stulpje in Frankrijk van onze spaarcentjes. Het werd ook een oud en klein spoorweg huisje in de Creuse. Het was bedoeld als vakantiehuis, maar de kloof tussen stad en platteland werd te groot en zoekende, jong en naïef als we waren hebben we toen al vrij snel ons appartement in Amsterdam in 2015 verkocht met een behoorlijke schuld van 20.000 euro. We hadden ook geen goed plan en een baby van 1 maand oud, maar we gingen toch definitief in de Creuse wonen. Het avontuur tegemoet.
Toen hield ik ook een blog bij, de Bio Babe blogspot, misschien ken je dat blog nog wel en daar schreef ik over ons leven en de wens om zelfvoorzienend te gaan leven op het Franse platteland. Het was een prachtig jaar waarin we veel leerde, met ook zeker diepe dalen, omdat we ook erachter kwamen wie we zijn. Het ontbreken van een goed plan brak ons uiteindelijk op. Ook omdat we toen ouders werden en ook dat veranderd je uiteraard als mens, je behoeftes verschuiven dan gewoon.
Nederland bleek toch zo erg nog niet en de man kon er meteen weer een baan krijgen. Rust en stabiliteit is wat we nodig hadden, zodat we geen geld zorgen meer hadden zoals we die wel hadden de tijd in Frankrijk. We bleken toch geen echte boeren en we hadden toch behoefte aan een bepaalde mate van zekerheid en stabiliteit die de baan in NL ons gaf. Ook wilde we altijd 1 ouder thuis en dat bleek echt lastiger in Frankrijk.
We hielde het vakantiehuis in de Creuse in totaal 8 jaar aan en toen brak de rit ons op met 2 jonge kids, om het als vakantiehuis aan te houden, (1000km en altijd door Parijs met file). We verkochten ons Franse huisje aan hele leuke lieve mensen (die er nog altijd heel erg blij mee zijn). We probeerde 1,5 jaar of een caravan iets voor ons was, aangezien we beide mooie herinneringen hebben met kamperen in onze jeugd. Maar dat bleek het echt niet te zijn voor ons gezin, te krap en teveel gedoe haha, ik kon er nooit ontspannen met 2 jonge kids en een hond en altijd regen op Nederlandse campings :). Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en een Frans vakantiehuis bleef kriebelen. We houden ook zo erg van (oude) huisjes opknappen en mooier maken, brocantes afstruinen op zoek naar mooie vintage parels. Maar ook het hebben van je eigen schone bed, de rust en stilte van een stulp op het Franse platteland hadden/ hebben we hard “nodig” naast onze hectische leven in de Noord Hollandse randstad waarin wij proberen ons als gezin staande te houden met 2 kids die lang niet altijd in het Nederlandse onderwijs systeem paste (welk kind wel?), mijzelf los wrikkende van narcistische ouders en alles wat daar bij komt kijken, waren we ontzettend zoekende naar rust? We verhuisde dan ook binnen Noord-Holland te vaak op zoek naar rust en stilte. Maar we vonden dat natuurlijk niet, want we zochten het buiten onszelf, je neemt jezelf altijd mee, uiteindelijk is het geluk en de rust al in jezelf aanwezig, maar zie of voel je het niet als je zo rond raast en rent, nee natuurlijk zie je het dan niet en blijf je doorrennen als een ratje in zo’n ronddraai ren ;-). The Ratrace. Als een torneloze tol, een TGV trein die niet te stoppen lijkt. Je ziet het niet meer, je raakt jezelf kwijt en vanuit angst en stress maak je al helemaal de verkeerde keuzes, wij wel tenminste. We lijken nu op ons plek te zijn in Nederland en er lijkt meer rust te komen, de eindeloze zoektocht lijkt voorbij, soms kost het gewoon tijd om je plek te vinden en je bent zo gelukkig als je ongelukkigste kind zeggen ze, nou de kids gaan gelukkig veel beter inmiddels en nu vasthouden met z’n 4en.
We hebben alles wel geprobeerd inmiddels en het heeft ons zeker veel gekost, uiteraard kwa energie, maar ook kost het veel geld als je steeds gaat verhuizen, niet slim maar ja, wij leren nu eenmaal door te doen en gelukkig hebben we inmiddels denk ik wel geleerd van al onze bokkensprongen, ik kan inmiddels wel een advies bureau geven voor wonen in Noord Holland, ik heb alle hoeken gezien ;-):
- een mooi duur appartement in Amsterdam wat ons toen een benauwd gevoel gaf en ons teveel afhankelijk maakte van de banken;
- toen naar Frankrijk in the middle of nowhere leven van de lucht en liefde, maar geen passende baan kunnen vinden en toch die taalbarrière;
- daarna terug in NL een (te?) klein huurhuis waar we snel uitgroeide, toen er een hond en 2e kind kwam, de huizenmarkt sloeg toen al op hol in 2020 en huizen werd snel duurder in de randstad;
- toen in de Corona tijd waar we veel thuis waren en ruimte nodig hadden met thuiswerken van de man, weer een groter huis kopen, verder weg van de randstad, meer huis voor je geld, en toch iets opbouwen i.p.v. je hele leven betalen aan een huurwoning en dan nooit iets opbouwen of niets kunnen verbeteren aan de woning, want het is maar een huurhuis, terwijl we gek zijn op dingen bouwen en mooier maken, helaas was dit ook verder weg van vrienden en familie en daardoor hadden we minder vangnet met oppas voor de kids en we misten onze vrienden die we door de afstand minder zagen;
- En ook verhuisde we soms voor de scholen van onze kids, omdat ze niet altijd goed leken te passen binnen de beperkte mogelijkheden van het reguliere Nederlandse onderwijs, zo belande ze uiteindelijk op speciaal onderwijs, wat ook niet het summum voor ze bleek te zijn. Als je kind binnen de midden-mote valt kan het nog wel goed gaan, maar onze kids hadden net iets extra’s nodig en dan was daar vaak geen ruimte voor met klassen van 25 en dan val je al gauw buiten de boot.
Als we een landelijk groot huis hebben dan zijn we gelukkig, als we op een berg wonen in Frankrijk in de natuur met niets of niemand en van niemand afhankelijk dan worden we gelukkig, maar natuurlijk was het ook misschien wel een vlucht voor onze eigen angsten/ trauma’s? onze ouders/ oude familie systemen die ons verstikte. Ouders die geëmigreerd waren naar Frankrijk en er dus niet voor ons waren toen we ze nodig hadden met de opvoeding van onze kinderen (it takes a Village to raise a Child!) en andere ouders die al vroeg in mijn jeugd aan gaven helemaal niet zitten te wachten op kleinkinderen en meer en alleen met hunzelf bezig waren. Ouders waarvan ik me vaak genoeg heb afgevraagd, waarom zijn jullie überhaupt zelf aan kinderen begonnen, met elkaar getrouwd, of nog steeds met elkaar getrouwd? 😉 we hebben echt steun gemist van onze ouders en we stonden er helemaal alleen voor en dat is loodzwaar met jonge kids, dan kun je wel een beetje extra hulp gebruiken soms.
We hebben het toch allemaal doorstaan en overwonnen en van ons afgevochten! What doesn’t kills you makes you stronger zullen we maar zeggen ;-). Maar zo’n terug trek plek op het Franse platteland heeft ons er vaak wel door heen getrokken, vanaf een afstand naar je leven kijken en relativeren, dat helpt. Vanuit daar maak je goede keuzes dicht bijezelf en niet als je er midden in zit, dan zie je het vaak niet.
Okay nou hier ben ik dan. Blog 1 is een feit.
leventussendedruiven 